Gisteren kregen wij een e-mail van het bedrijf wat onze spullen zal gaan vervoeren naar Nederland. Voordat het echter zover is, moeten we formulieren invullen, niet één of twee... Nee joh, maak er gelijk tien van. We moeten ons verantwoorden voor Nederland, Engeland én Australië. Vooral de vergunning wat we moeten aanvragen in Nederland, slaat echt alles. We willen onze spullen gaan vervoeren, wat willen jullie dan van mij? Het moet van A (=Australië) naar B (=Nederland) vervoert worden. Is dat nu zo moeilijk? ;-)
Wat gaat u doen in Nederland of de andere EG-lidstaat? Nou, misschien wel uit mijn neus eten, wat maakt dat nu uit voor hen. Werken natuurlijk, maar ja, moet ik eerst een baan hebben. Studeren, ook dat, ga er gelijk mee aan de slag.
Komen uw gezin en/of partner ook naar Nederland of de andere EG-lidstaat? Nee, ik stop ze in de zeecontainer en ik zie ze over een paar maanden wel verschijnen. Natuurlijk, wat denk je dan, dat ik ze achter laat misschien? IK WIL ALLEEN EEN ZEECONTAINER...., snap dat dan!
En dan de vraag of ik een koop/huurwoning bemachtig. Nope, leef onder een brug, zijn er misschien ook andere opties mogelijk? Ik ben Nederlander, ik wil terug naar Nederland en neem mijn aanstaande vrouw en al haar goederen mee. In principe kan je het in één zin verwoorden dus.
Op welke datum(s) (o zijn er meer mogelijk dan? ;-)) brengt u de goederen en/of dieren over naar Nederland. Ik kan helaas niet in de toekomst kijken, maar liever vandaag dan morgen!
Goed, volgende week vrijdag wordt alles opgehaald en hopelijk wordt het zo snel mogelijk getransporteerd naar Nederland. In ieder geval kunnen we dan weer iets van ons lijst afhalen.
Zeecontainer regelen: Check
Thursday, 20 June 2013
Tuesday, 18 June 2013
Hoe het begon
Het was juni 2011, familie Pot uit Australië kwam over om Nederland aan te doen, maar vooral voor het weerzien met de familie Pot en Sikkema. De reünie kwam en ik vond het geweldig om daar heen te gaan, om zo mijn Australische neven en nichten te gaan ontmoeten. Aangezien de avond erg gezellig was en ik geïnteresseerd was in al hun verhalen, kwam ik op een impulsief idee: Ik WIL en ik ZAL Australië gaan bezoeken en wel binnen een tijdbestek van een paar jaar. Op het moment dat de reünie gehouden werd, wist ik al dat er slechte tijden op het werk aankwamen, voor mij dan. Bezuinigingen, automatisering, mijn contracturen zouden van veertig naar pak en beet tien gaan. Na een goed gesprek op het werk, met het idee dat ik in september 2012 mijn werk moest verlaten, heb ik in onderling overleg besloten om voor een aantal weken naar Australië te gaan, om mijn hoofd leeg te maken en na te denken over de toekomst.
Een vriend van mij wist ik te overtuigen van het vakantieland en zo werd mijn droom werkelijkheid. AUSTRALIË, maak je borst maar nat, want wij komen er aan. De voorbereidingen verliepen vlekkeloos, de visum kregen we al snel, tickets werden betaald en de dag van vertrek, zaterdag 21 januari 2012 kwam dichter en dichterbij.
In Australië aangekomen konden wij bij mijn oom en tante blijven, waar we zééér gastvrij werden ontvangen. Zelf had ik een aantal kennissen in de buurt van ons verblijf wonen en zij kwamen er achter, via op facebook geplaatste foto's, dat wij in de buurt waren. Ze nodigden ons uit voor een barbeque en zwemfestijn op 26 januari, Australian Day. Toen we aankwamen werd ik voorgesteld aan Heidi, waar het allemaal begon. Niet dat we gelijk onze interesses in elkaar hadden verlegd, maar aan het eind van de avond nodigde Heidi mij in haar auto uit. (Ok, ok, ik had wat drank op - ik stapte namelijk in haar roze auto...)
Mijn oom, de trouwe koppelaar, had een geweldig idee om Heidi uit te nodigen bij hen thuis voor een gamesavond, een kleine 5 dagen later. De avond was erg gezellig, zeker aangezien ikzelf werd uitgenodigd bij Heidi thuis, gelijk er achteraan. Daar werd ik als 'familie' aangemerkt, waarbij ik het idee kreeg dat er toch wel wat meer afspeelde dan alleen vriendschap.
Ok, ik kan zo nog wel even doorgaan, maar uit eindelijk ging ik weer naar Nederland en werd het plots een langs afstandsrelatie... GELUKKIG, we kennen Skype in deze dagen, maar om 20 weken (dat was het namelijk), elkaar alleen maar te zien via de computer en proberen om 'normaal' met elkaar te praten... (je kent Skype, doet-ie-het of doet-ie-het-niet), dat is een lange, lange tijd.
De tijd verliep voor ons beiden snel en in juli kwam Heidi (voor het eerst gevlogen over zee), naar Nederland voor een drie wekelijks verblijf bij mij. Heidi had een geweldige tijd en zag nu ook hoe ik leefde in het "koude" Nederland. Hier werd Heidi voor het eerst verliefd op me, omdat het voor haar eerst als een 'vakantieliefde' werd bestempeld. Ze zag de omgang met kinderen en met mijn familie en voelde haar volkomen thuis. Na de vele activiteiten, bezoeken, lachen en huilen, kwam er helaas weer een tijd om afscheid te nemen...
Zoals ik al vertelde liep het niet super met mijn werk. Na vele gesprekken te hebben gehad, wat zelfs uitliep op conflicten, werd er gesproken over mijn einde dienstverband, september 2012. In de tijd voor Heidi werd dat als een 'zwart gat' gezien, maar in de tijd mét Heidi als een geweldige uitdaging.
Op 9 januari, dit jaar, heb ik besloten (na vele malen geoefend te hebben hoor ;-)) om haar te gaan vragen... Ja en je weet het antwoord he? JA, IK WIL!!
Nu, nog een aantal weken, en dan gaat het echt gebeuren. Heidi en ik gaan met elkaar verder door het leven. We beginnen ons avontuur in Nederland en hopen op een geweldig verblijf daar, met het weerzien van mijn familie en vrienden. Voor Heidi daar en tegen is dit het omgekeerde, voor haar begint een nieuw hoofdstuk.
We hopen op jullie gebeden en steun de komende tijd, als we waarschijnlijk voor belangrijke keuzes komen te staan. Bovenal vertrouwen we op God, dat Hij met ons een geweldig plan heeft. Te denken valt aan het verhaal van de Israëlieten, die naar het beloofde land geleid moesten worden. God leidde hen, zo wil Hij ook ons leiden. Zeker met dit in onze gedachten gaat het helemaal goedgekomen, denk je niet?
Een vriend van mij wist ik te overtuigen van het vakantieland en zo werd mijn droom werkelijkheid. AUSTRALIË, maak je borst maar nat, want wij komen er aan. De voorbereidingen verliepen vlekkeloos, de visum kregen we al snel, tickets werden betaald en de dag van vertrek, zaterdag 21 januari 2012 kwam dichter en dichterbij.
In Australië aangekomen konden wij bij mijn oom en tante blijven, waar we zééér gastvrij werden ontvangen. Zelf had ik een aantal kennissen in de buurt van ons verblijf wonen en zij kwamen er achter, via op facebook geplaatste foto's, dat wij in de buurt waren. Ze nodigden ons uit voor een barbeque en zwemfestijn op 26 januari, Australian Day. Toen we aankwamen werd ik voorgesteld aan Heidi, waar het allemaal begon. Niet dat we gelijk onze interesses in elkaar hadden verlegd, maar aan het eind van de avond nodigde Heidi mij in haar auto uit. (Ok, ok, ik had wat drank op - ik stapte namelijk in haar roze auto...)
Mijn oom, de trouwe koppelaar, had een geweldig idee om Heidi uit te nodigen bij hen thuis voor een gamesavond, een kleine 5 dagen later. De avond was erg gezellig, zeker aangezien ikzelf werd uitgenodigd bij Heidi thuis, gelijk er achteraan. Daar werd ik als 'familie' aangemerkt, waarbij ik het idee kreeg dat er toch wel wat meer afspeelde dan alleen vriendschap.
Ok, ik kan zo nog wel even doorgaan, maar uit eindelijk ging ik weer naar Nederland en werd het plots een langs afstandsrelatie... GELUKKIG, we kennen Skype in deze dagen, maar om 20 weken (dat was het namelijk), elkaar alleen maar te zien via de computer en proberen om 'normaal' met elkaar te praten... (je kent Skype, doet-ie-het of doet-ie-het-niet), dat is een lange, lange tijd.
De tijd verliep voor ons beiden snel en in juli kwam Heidi (voor het eerst gevlogen over zee), naar Nederland voor een drie wekelijks verblijf bij mij. Heidi had een geweldige tijd en zag nu ook hoe ik leefde in het "koude" Nederland. Hier werd Heidi voor het eerst verliefd op me, omdat het voor haar eerst als een 'vakantieliefde' werd bestempeld. Ze zag de omgang met kinderen en met mijn familie en voelde haar volkomen thuis. Na de vele activiteiten, bezoeken, lachen en huilen, kwam er helaas weer een tijd om afscheid te nemen...
Zoals ik al vertelde liep het niet super met mijn werk. Na vele gesprekken te hebben gehad, wat zelfs uitliep op conflicten, werd er gesproken over mijn einde dienstverband, september 2012. In de tijd voor Heidi werd dat als een 'zwart gat' gezien, maar in de tijd mét Heidi als een geweldige uitdaging.
Op 9 januari, dit jaar, heb ik besloten (na vele malen geoefend te hebben hoor ;-)) om haar te gaan vragen... Ja en je weet het antwoord he? JA, IK WIL!!
Nu, nog een aantal weken, en dan gaat het echt gebeuren. Heidi en ik gaan met elkaar verder door het leven. We beginnen ons avontuur in Nederland en hopen op een geweldig verblijf daar, met het weerzien van mijn familie en vrienden. Voor Heidi daar en tegen is dit het omgekeerde, voor haar begint een nieuw hoofdstuk.
We hopen op jullie gebeden en steun de komende tijd, als we waarschijnlijk voor belangrijke keuzes komen te staan. Bovenal vertrouwen we op God, dat Hij met ons een geweldig plan heeft. Te denken valt aan het verhaal van de Israëlieten, die naar het beloofde land geleid moesten worden. God leidde hen, zo wil Hij ook ons leiden. Zeker met dit in onze gedachten gaat het helemaal goedgekomen, denk je niet?
Sunday, 16 June 2013
A word on our blog title
Some years ago, when my (Heidi's) mum was very sick, our pastor shared a beautiful poem with the family. The words are so full of comfort and promise, and remind us that, no matter where our journeys in life take us, God is with us.
Moving to another country brings its share of joys and concerns, tears and expectations. But we know that we have an awesome God. He has guided us to this point, and He will continue to guide us on the path of life, wherever it goes.
Step by Step Don Sicklesteel
He does not lead me year by year,
Nor even day by day.
But step by step my path unfolds,
As my Lord directs my way.
Tomorrow's plans I do not know,
I only know the minute,
But He will say, "This is the way,
Just have faith, as you walk in it."
And I'm glad that it is so,
For today's enough to bear,
And I know when tomorrow comes,
His grace shall far exceed His care.
Why should I worry then, or fret,
For the God who gave His only Son,
Holds all my moments in His hand,
And gives them to me, one by one.
Subscribe to:
Posts (Atom)