3 weeks on

Hallo allemaal!  (in Dutch that means 'Hi everyone!')

Well... I'm sitting here with my latop at 9.50pm, Klaas is watching soccer (called 'voetbal' over here) and The Netherlands are winning, so all is well :P  

I'm starting to feel more 'at home' here, although at times I do get very homesick, and miss being able to speak English and visit my dear ones whenever I feel like.  We have an Australian flag hanging up in our 'living room', a boomerang sits on the windowsill, and I still have a tiny bit of milo left (no vegemite, unfortunately) so there are bits and pieces here that remind me of home.  

Sometimes I Skype my family, which is really nice.  Last Sunday most of the family was home (minus Max & Melissa) so we had a family chat session.  Was great to still feel like 'part of the pack' even though we're 15000km away.  

We have worked hard at making our rooms at the top of the stairs homey, as much as is possible with the limited space that we have.  We went to Ikea with a voucher that we got from our wedding and bought a new rug and a coffee table.

The glass jar from our signing table at the wedding is now on the table...

A 'forget-me-not' from a dear friend sits on the windowsill...

And we hung a few of my pictures up...

The rest of my stuff comes on Thursday (HOORAY!!) and I'm still trying to decide what I'm most excited about - being able to snuggle on the couch, having a queen sized bed again (instead of two singles), or having my piano.  My kitchen stuff also comes, so I'll have my mixer again, and my cake pans so I can bake again!  Klaas' parents bought an oven for me to use and I'm really looking forward to using it!  Baking gives me a sense of satisfaction, having accomplished something which others can enjoy too.  It brings me right back to my childhood, when mum would let me sit on the kitchen bench so I could watch her make biscuits and cake every Saturday.  

Life is different here, to be sure.  People speak a different language, tobacco is available next to the counter, alcohol can be bought in any old supermarket and cars drive on the 'wrong' side of the road.  There are things that I don't like so much (like not being able to buy milo or tea leaves) and things that I do like.  One things that's great is that, at least on the street we live on, everyone knows everyone.  We go for walks in the evening and when we see certain neighbours we will stop and talk.  It's very 'gezellig' (and no, 'cozy' doesn't quite cut it ;)).  

Last blog post I promised some pictures of our 'second wedding'.  The credit for these two images go to our very generous friend, Marc.

On the steps of the 'Borg Verhildersum' - an old 17th century manor house

On a bridge near the borg

We had perfect weather - the sun shone all afternoon, and there was only a very light drizzle in the morning.  Klaas' relatives and friends all came in the evening, and there were a LOT of people who I didn't know!!  My family also made the trip up here (my Uncle Cees and his wife Yolanda, along with my Opa, Oma and two aunties) and I really loved having a little part of my family there with me.

In the last week we also travelled to Breda for my Opa Muilenburg's birthday (they are visiting Holland at the moment).  I met MANY of my Dutch relatives (I don't remember half of them anymore) including two of my cousins (sons of Uncle Cees) and their families.  I would put up some photos, but it's getting pretty late, so I am going to have to leave it there.

When my things come in the shipping container I'll upload a few photos :)  (as well as some from Opa's birthday)  I can't wait!!

Settling In

Sooo... It's been a week since we landed in The Netherlands, and we thought it might be a good idea to write a proper update!

We left last week Monday, 19th August.  It didn't start well... we found out at the desk that Klaas' ticket was not booked via Malaysia Airlines but via KLM and, therefore, he was only entitled to 23 kg in his suitcase.  Well, of course, we had packed our suitcases to their 30kg max, and we were not about to leave anything behind!  So we ended up having to pay extra.  We're in the process of sorting that out with the travel agent over here, because it was their mistake.  

To add to the stress, our flights out of Perth were 1.5 hours late (we flew with Malaysia - their plane left Kuala Lumpur late) which meant that we missed our connecting flight (which was supposed to be a KLM plane).  The first flight was not that great.  During the 5.5 hours, we had only about 0.5 hours with no turbulence, and the seatbelt lights were on the whole time.  Not that much fun!  As I suffer from airsickness normally, I had come prepared and had taken my sick tablets and all that before we left, so I was fine.  Klaas, on the other hand, didn't handle the turbulence very well after a few hours.  When he started to hyperventilate (and I started to freak out) I put on the light for the air hostess.  One of them came and didn't appear to be too worried.  They told me just to put his seat back and relax. In the end I gave Klaas some of my prescription sick tablets and after about 15 minutes that worked.  Feeling so helpless was horrible, and I was very thankful when Klaas started to respond normally again.  No thanks to the very unhelpful air hostess.

We landed in Kuala Lumpur and when we got out of the plane there were people standing with signs, waiting with new tickets for us.  We were happy to get out of the Malaysia plane into what we thought would be a bigger KLM plane (and therefore less turbulent).  However, as we missed the flight, they put us on the next plane to Schiphol, which just happened to be another Malaysian plane.  This time, however, was not so bad.  There was not much turbulence at all, and apart from being served a second dinner (the smell of airplane food when you feel a bit yuk is not so nice!) everything went well.  We landed about 12.5 hours later at Schiphol.  

Andries & Andre (both brothers in law) picked us up from the airport.  We drove for about 2 hours where we were greeted in Zuidhorn by some of the family.  It was great to finally reach our new home, and see familiar faces.  However, by this stage I was soooo tired (we only slept about 4 hours on the plane) that I could hardly function anymore.  After about 20 minutes of sitting with the family and talking I went upstairs to bed and fell asleep instantly.  

The next few days were filled with 'settling in'.  We had to go to the Gemeentehuis (we don't really have anything like that in Australia so it's a bit hard to explain) where we had to register me as living in The Netherlands.  Only after that can you go to the IND (Immigratie en Naturalisatie Dienst) to apply for a visa.  Anyway, Klaas rang the IND after we had been to the Gemeentehuis and organised a time for us to go there (which is tomorrow - Thursday) and they sent us paperwork which I had to fill in.  At the moment we are applying for the working holiday visa.  This will give us a year for Klaas to find a more permanent job, which we need in order to get the partner visa.

We have also spent many hours sorting out our room at the top of the stairs, where we live now.  It was a big job, not only because we had our suitcases to empty, but before we could put anything anywhere we had to clean up the rooms up here.  I have attached a few 'before' photos to show what it was like.   

Our bedroom.  There was a bookcase in the corner, but we moved it out.  The stuff all over the beds was from the bookshelf.

Stuff everywhere!!  You can also see my veil at the end of the black bed.

The 'living room' - the floor was covered with stuff...

The chairs were also covered...

The finished product you can see in the video below.  Watch all the way to the end for een kleine verrassing :P

I'll leave it there for now!  This Saturday is our 'second wedding day' and I'll get my hair done again, and we'll put our wedding clothes back on.  I'll put some photos up after that so everyone can see :)  

We feel very blessed to be in this beautiful country.  We know that, for now, this is where God wants us to be.  It was extremely hard to leave everything and everyone behind, and we would appreciate your prayers as there are still so many uncertainties.  However, we know that, no matter where we are in the world, we have an awesome God, who holds everything in His hands.  

Zeecontainer: check

Gisteren kregen wij een e-mail van het bedrijf wat onze spullen zal gaan vervoeren naar Nederland. Voordat het echter zover is, moeten we formulieren invullen, niet één of twee... Nee joh, maak er gelijk tien van. We moeten ons verantwoorden voor Nederland, Engeland én Australië. Vooral de vergunning wat we moeten aanvragen in Nederland, slaat echt alles. We willen onze spullen gaan vervoeren, wat willen jullie dan van mij? Het moet van A (=Australië) naar B (=Nederland) vervoert worden. Is dat nu zo moeilijk? ;-)

Wat gaat u doen in Nederland of de andere EG-lidstaat? Nou, misschien wel uit mijn neus eten, wat maakt dat nu uit voor hen. Werken natuurlijk, maar ja, moet ik eerst een baan hebben. Studeren, ook dat, ga er gelijk mee aan de slag. 
Komen uw gezin en/of partner ook naar Nederland of de andere EG-lidstaat? Nee, ik stop ze in de zeecontainer en ik zie ze over een paar maanden wel verschijnen. Natuurlijk, wat denk je dan, dat ik ze achter laat misschien? IK WIL ALLEEN EEN ZEECONTAINER...., snap dat dan! 

En dan de vraag of ik een koop/huurwoning bemachtig. Nope, leef onder een brug, zijn er misschien ook andere opties mogelijk? Ik ben Nederlander, ik wil terug naar Nederland en neem mijn aanstaande vrouw en al haar goederen mee. In principe kan je het in één zin verwoorden dus. 

Op welke datum(s) (o zijn er meer mogelijk dan? ;-)) brengt u de goederen en/of dieren over naar Nederland. Ik kan helaas niet in de toekomst kijken, maar liever vandaag dan morgen! 

Goed, volgende week vrijdag wordt alles opgehaald en hopelijk wordt het zo snel mogelijk getransporteerd naar Nederland. In ieder geval kunnen we dan weer iets van ons lijst afhalen.

Zeecontainer regelen: Check

Hoe het begon

Het was juni 2011, familie Pot uit Australië kwam over om Nederland aan te doen, maar vooral voor het weerzien met de familie Pot en Sikkema. De reünie kwam en ik vond het geweldig om daar heen te gaan, om zo mijn Australische neven en nichten te gaan ontmoeten. Aangezien de avond erg gezellig was en ik geïnteresseerd was in al hun verhalen, kwam ik op een impulsief idee: Ik WIL en ik ZAL Australië gaan bezoeken en wel binnen een tijdbestek van een paar jaar. Op het moment dat de reünie gehouden werd, wist ik al dat er slechte tijden op het werk aankwamen, voor mij dan. Bezuinigingen, automatisering, mijn contracturen zouden van veertig naar pak en beet tien gaan. Na een goed gesprek op het werk, met het idee dat ik in september 2012 mijn werk moest verlaten, heb ik in onderling overleg besloten om voor een aantal weken naar Australië te gaan, om mijn hoofd leeg te maken en na te denken over de toekomst.

Een vriend van mij wist ik te overtuigen van het vakantieland en zo werd mijn droom werkelijkheid. AUSTRALIË, maak je borst maar nat, want wij komen er aan. De voorbereidingen verliepen vlekkeloos, de visum kregen we al snel, tickets werden betaald en de dag van vertrek, zaterdag 21 januari 2012 kwam dichter en dichterbij. 

In Australië aangekomen konden wij bij mijn oom en tante blijven, waar we zééér gastvrij werden ontvangen. Zelf had ik een aantal kennissen in de buurt van ons verblijf wonen en zij kwamen er achter, via op facebook geplaatste foto's, dat wij in de buurt waren. Ze nodigden ons uit voor een barbeque en zwemfestijn op 26 januari, Australian Day. Toen we aankwamen werd ik voorgesteld aan Heidi, waar het allemaal begon. Niet dat we gelijk onze interesses in elkaar hadden verlegd, maar aan het eind van de avond nodigde Heidi mij in haar auto uit. (Ok, ok, ik had wat drank op - ik stapte namelijk in haar roze auto...) 

Mijn oom, de trouwe koppelaar, had een geweldig idee om Heidi uit te nodigen bij hen thuis voor een gamesavond, een kleine 5 dagen later. De avond was erg gezellig, zeker aangezien ikzelf werd uitgenodigd bij Heidi thuis, gelijk er achteraan. Daar werd ik als 'familie' aangemerkt, waarbij ik het idee kreeg dat er toch wel wat meer afspeelde dan alleen vriendschap. 

Ok, ik kan zo nog wel even doorgaan, maar uit eindelijk ging ik weer naar Nederland en werd het plots een langs afstandsrelatie... GELUKKIG, we kennen Skype in deze dagen, maar om 20 weken (dat was het namelijk), elkaar alleen maar te zien via de computer en proberen om 'normaal' met elkaar te praten... (je kent Skype, doet-ie-het of doet-ie-het-niet), dat is een lange, lange tijd. 

De tijd verliep voor ons beiden snel en in juli kwam Heidi (voor het eerst gevlogen over zee), naar Nederland voor een drie wekelijks verblijf bij mij. Heidi had een geweldige tijd en zag nu ook hoe ik leefde in het "koude" Nederland. Hier werd Heidi voor het eerst verliefd op me, omdat het voor haar eerst als een 'vakantieliefde' werd bestempeld. Ze zag de omgang met kinderen en met mijn familie en voelde haar volkomen thuis. Na de vele activiteiten, bezoeken, lachen en huilen, kwam er helaas weer een tijd om afscheid te nemen...

Zoals ik al vertelde liep het niet super met mijn werk. Na vele gesprekken te hebben gehad, wat zelfs uitliep op conflicten, werd er gesproken over mijn einde dienstverband, september 2012. In de tijd voor Heidi werd dat als een 'zwart gat' gezien, maar in de tijd mét Heidi als een geweldige uitdaging. 

Op 9 januari, dit jaar, heb ik besloten (na vele malen geoefend te hebben hoor ;-)) om haar te gaan vragen... Ja en je weet het antwoord he? JA, IK WIL!! 

Nu, nog een aantal weken, en dan gaat het echt gebeuren. Heidi en ik gaan met elkaar verder door het leven. We beginnen ons avontuur in Nederland en hopen op een geweldig verblijf daar, met het weerzien van mijn familie en vrienden. Voor Heidi daar en tegen is dit het omgekeerde, voor haar begint een nieuw hoofdstuk.

We hopen op jullie gebeden en steun de komende tijd, als we waarschijnlijk voor belangrijke keuzes komen te staan. Bovenal vertrouwen we op God, dat Hij met ons een geweldig plan heeft. Te denken valt aan het verhaal van de Israëlieten, die naar het beloofde land geleid moesten worden. God leidde hen, zo wil Hij ook ons leiden. Zeker met dit in onze gedachten gaat het helemaal goedgekomen, denk je niet? 

A word on our blog title

Some years ago, when my (Heidi's) mum was very sick, our pastor shared a beautiful poem with the family.  The words are so full of comfort and promise, and remind us that, no matter where our journeys in life take us, God is with us.

Moving to another country brings its share of joys and concerns, tears and expectations.  But we know that we have an awesome God.  He has guided us to this point, and He will continue to guide us on the path of life, wherever it goes.

Step by Step  Don Sicklesteel
He does not lead me year by year,
Nor even day by day.
But step by step my path unfolds,
As my Lord directs my way.

Tomorrow's plans I do not know,
I only know the minute,
But He will say, "This is the way,
Just have faith, as you walk in it."

And I'm glad that it is so,
For today's enough to bear,
And I know when tomorrow comes,
His grace shall far exceed His care.

Why should I worry then, or fret,
For the God who gave His only Son,
Holds all my moments in His hand,
And gives them to me, one by one.